Chlorek piwaloilu (pivaloyl chloride), znany także jako 2,2-dimetyylopropanoilochlorek, ma wzór C5H9ClO i należy do reaktywnych chlorków acylowych. W przemyśle chemicznym jest ceniony jako półprodukt m.in. w syntezie związków dla farmacji i ochrony roślin oraz w wytwarzaniu nadtlenków i nadtlenoestrów, wykorzystywanych jako inicjatory polimeryzacji rodnikowej. Z perspektywy bezpieczeństwa to ciecz o silnym działaniu żrącym: może powodować ciężkie oparzenia skóry i oczu, a jednocześnie ulega rozkładowi w kontakcie z wodą, co komplikuje sprzątanie i zwiększa ryzyko korozyjnego oddziaływania na otoczenie.
W zakładach chlorek piwaloilu najczęściej pojawia się w strefach dozowania do reaktorów, przy przygotowaniu wsadów oraz w magazynach odczynników wrażliwych na wodę. Kluczowe są szczelne pojemniki, suche przechowywanie, wtórna retencja i konsekwentna separacja od wody, alkoholi, amin oraz zasad. Wyciek zwykle zaczyna się od ocieku na armaturze, połączeniu węża lub przy przelewaniu do mniejszego opakowania i może szybko spłynąć do kanału technologicznego, gdzie rośnie ekspozycja personelu. Dlatego czujnik wycieku oraz dobrze zaplanowana detekcja wycieku mają znaczenie organizacyjne: pozwalają wcześniej odciąć dozowanie, ograniczyć rozlew i uniknąć uszkodzeń powierzchni. Dla chlorku piwaloilu stosuje się kabel sensorowy TraceTek TT3000, ułożony w wannie wychwytowej i wzdłuż trasy potencjalnego spływu, aby wykrycie nastąpiło zanim ciecz przekroczy strefę retencji.